Sanne Stouwdam, Arnaud van Holst, Caroline Wijntjes, Jan Wietsma en Annechien Broekmeijer.
In onze academie gebeurt iets bijzonders. Mensen komen binnen met ervaring, overtuigingen en soms stevige meningen. Bestuurders, toezichthouders, artsen, ambtenaren. En dan gebeurt er iets. Ergens tussen de casussen en de gesprekken verschuift er iets. Dat is precies wat Annechien Broekmeijer (51) en Arnaud van Holst (57) drijft in hun rol als docent.
Annechien werkt al zes jaar als kerndocent voor De Erkende Toezichthouder. Ze houdt van groepen, van dynamiek en van interactie. “Wat ik er zo leuk aan vind, is wat er tussen mensen gebeurt. De vragen die deelnemers stellen, vaak vanuit hun eigen leerproces, daar leer ik zelf ook van. Zij stellen vragen als: Wat nou als…? Dat vind ik interessant.”
Ontwikkeling werkt twee kanten op
Voor Annechien zit de energie niet alleen in het overdragen van kennis, maar in het moment waarop deelnemers elkaar echt gaan bevragen. Wanneer iemand hardop twijfelt of wanneer een stellige overtuiging ineens een vraag wordt. “Daar leren de deelnemers en ik zelf ook van”, zegt ze. “Je wordt als docent net zo goed aangescherpt.”
Arnaud is anderhalf jaar docent in onze academie en werd gevraagd om als kerndocent bij te dragen aan het nieuwe toezicht. “Ik wil mensen graag in beweging brengen. Soms stelt iemand een vraag waarvan ik denk: dat weet ik eigenlijk niet direct. Dan moet ik zelf ook even aanscherpen en dat vind ik mooi.”
Hij ziet het lesgeven als een gezamenlijke zoektocht. Niet als zenden, maar als ontwikkelen. “Wat Caroline doet met het nieuwe toezicht vind ik heel gaaf. Het gaat over mensen helpen groeien in hun maatschappelijke rol.”
Emotie op tafel
Een vaste waarde in de basismodule is het werken met herkenbare casussen. De bestuurscrisis van Ajax is daar een bekende van en die raakt bijna altijd iets. Annechien ziet hoe snel emotie kan binnensluipen. “Het hangt sterk af van de groep. Als ik de basismodule geef in Amsterdam, met veel mannen, gaat het meteen over voetbal en over poppetjes. Terwijl ik er zelf zakelijk naar kijk. Juist dat verschil maakt het interessant en dat breng ik in het gesprek.”
Arnaud herkent dat. “Voetbal is emotie. Mensen zeggen: het is maar voetbal, maar ondertussen zit er van alles onder. Dat maakt zo’n casus leuk. Net als in het echte toezicht: er speelt vaak meer dan je aan de oppervlakte ziet.” Die emotionele geraaktheid gebruiken ze bewust. Niet om die weg te duwen, maar om te onderzoeken. Wat doet dit met je oordeel? Wat gebeurt er als je afstand verliest? En wat vraagt dat van je rol als toezichthouder?
Spiegelen in plaats van sturen
Wanneer de spanning oploopt, kiezen Annechien en Arnaud niet voor snel ingrijpen. Ze spiegelen. Arnaud legt uit: “Als iemand iets deelt of zichtbaar geraakt wordt, mag dat er zijn. Ik leg het terug in de groep. Vind je dit oké? En hoe reageer je hier dan op? Dan komt het gesprek vanzelf op gang.”
Annechien sluit daarop aan. “Ik vind het belangrijk dat het een rond gesprek is. Dat toezichthouders elkaar vragen stellen. Dan wordt het gesprek nog rijker. Ik zeg bijvoorbeeld: ‘Ik zie dat dit je raakt, maar hoe zou je hier in een raad van toezicht mee omgaan?’” Juist dat maakt de basismodule zo realistisch. Het gaat niet alleen over wetten en rollen, maar over gedrag, schakelen en jezelf leren kennen als toezichthouder in de interactie met anderen.
Leren door te doen
“Deelnemers zitten in een leerstand”, zegt Arnaud. “Ze ontdekken in de basismodule of toezicht houden bij hen past, en het is een veilige plek om jezelf op het podium te zetten.”
Annechien vult aan: “Wij ontstijgen de theorie. Het gaat over de praktische realiteit, interactie, schakelen, het met elkaar doen en over zelfreflectie. Dáár maken we het verschil.”
Wil je ervaren hoe toezicht voelt in de praktijk? Stap in de basismodule Op weg naar Nieuw Toezicht en ontdek wat er gebeurt als kennis, emotie en reflectie samenkomen. Of neem bij vragen contact op met Caroline Wijntjes.