Na tientallen jaren in de wereld van beleid, bestuur en organisatieverandering staat Ted Quispel op een kantelpunt. Als directeur strategie en bestuursadvisering bij een groot HR-agentschap van de rijksoverheid stuurt hij dagelijks op complexe vraagstukken. Hij leidt adviseurs, denkt vooruit en weet hoe grote organisaties bewegen. Over twee jaar gaat hij met pensioen, maar hij wil zijn kennis blijven inzetten. Niet meer op bestuurlijk niveau, maar als toezichthouder.
“Misschien kan ik mijn ervaring gebruiken om te kijken of grote organisaties op het rechte pad blijven waarvoor ze ooit zijn opgericht.” Juist daar ligt voor hem een nieuwe uitdaging: leren kijken zonder direct te handelen. Die zoektocht brengt hem bij De Erkende Toezichthouder.
Na een brede oriëntatie kiest hij bewust voor deze opleiding. “Ik vond het een heel andere dan al die anderen, dat lijkt me leuk.” De opzet spreekt hem aan: “De combinatie van online voorbereiding en fysieke bijeenkomsten, de heldere structuur en de interactie met andere deelnemers.”
Een andere manier van leren kijken
In de toeleidingsmodule ontdekt Ted al snel dat toezicht iets wezenlijk anders vraagt dan besturen. “Waar ik jarenlang gewend ben om richting te geven, besluiten te nemen en in actie te komen, vraagt toezicht juist om vertraging. Het vraagt om reflectie en het stellen van vragen in plaats van het geven van antwoorden.”
Dat schuurt: zijn ervaring helpt hem, maar zit hem ook in de weg. “Ik merk dat ik snel geneigd ben om te spiegelen aan mijn eigen bestuurlijke rol en in oplossingen te denken. Juist dat patroon moet ik doorbreken. In de lessen wordt dat verschil tussen ‘oud’ en ‘nieuw’ toezicht scherp neergezet. Het dwingt me om mijn eigen gedrag onder de loep te nemen, en bewust te kiezen voor een andere houding.”
Docent Arnaud van Holst speelt daarin een belangrijke rol. “Met zijn directe en eerlijke stijl houdt hij mij een spiegel voor. Arnaud benoemt wat hij ziet, ook als dat confronterend is. Tegelijkertijd zorgt hij voor een veilige setting, waarin ruimte is voor openheid en ontwikkeling. Die combinatie maakt dat ik me uitgedaagd én gesteund voel.”
De kracht van de groep
De kleinere groepsgrootte maakt het leerproces volgens Ted intensief en persoonlijk. “Met zes deelnemers ontstaat er snel vertrouwen. Iedereen brengt een eigen achtergrond mee, uit bijvoorbeeld de zorg, het onderwijs of de overheid. Dat zorgt voor verschillende perspectieven op dezelfde situatie.”
Voor Ted is dat waardevol. Hij merkt hoe anderen langer analyseren of juist meer vanuit de mens redeneren. “Zelf kijk ik vaak zakelijk en doelgericht. Juist die verschillen maken de gesprekken rijker. Er ontstaat een vorm van kruisbestuiving waarin deelnemers van elkaar leren en elkaar aanvullen.” Zijn eigen manier van reageren krijgt meer nuance, terwijl anderen profiteren van zijn ervaring en scherpte.
Ook de rollenspellen dragen daaraan bij. Ze maken gedrag zichtbaar en zorgen voor directe feedback. Ted ziet hoe zijn toezichthoudende stijl uitpakt en waar hij kan bijsturen. Dat maakt het leren concreet en toepasbaar.”
Een omgeving die uitnodigt
Naast de inhoud speelt ook de setting voor Ted een belangrijke rol. “De bijeenkomsten vinden plaats op inspirerende locaties, zoals Het Pakhuys in Hemmen.” Dit zijn geen standaard vergaderzalen, maar plekken met karakter, rust en aandacht voor duurzaamheid.
Die omgeving helpt om los te komen van de dagelijkse praktijk. Ted beaamt: “Het maakt het makkelijker om je open te stellen en echt in het leerproces te stappen. Dat draagt zichtbaar bij aan de kwaliteit van de gesprekken en de bereidheid om van elkaar te leren. De setting nodigt uit tot reflectie en stimuleert een open houding.
Onzekerheid als motor voor groei
Misschien wel de grootste opbrengst voor Ted is iets wat hij niet had verwacht: onzekerheid. Na jaren van ervaring voelt hij zich voor het eerst weer zoekend in een professionele context. In plaats van dat als een zwakte te zien, beschouwt hij het als een teken dat hij zich ontwikkelt.
Ted beseft dat hij nog stappen kan zetten voordat hij klaar is voor een rol in een RvT. “Ik wil eerst scherp hebben waar mijn voorkeur ligt, en me goed voorbereiden op een eventuele sollicitatie. De zorg en woningcorporaties spreken mij aan, terwijl het onderwijs mij minder past.” Door die keuzes te verkennen, krijgt zijn toekomstbeeld steeds meer vorm.
De begeleiding stopt daarbij niet in de les. Ook buiten de bijeenkomsten is er ruimte voor persoonlijke afstemming en advies, waardoor hij gerichter kan toewerken naar een volgende stap.
Een bewuste eerste stap
Voor Ted staat één ding vast: de toeleidingsmodule heeft hem gebracht wat hij zocht. Inzicht, richting en vooral een nieuwe manier van kijken. Het heeft hem bevestigd dat toezicht bij hem past, maar ook laten zien wat daarvoor nodig is.
Zijn advies aan anderen is helder: “Begin gewoon. Je hoeft niet meteen het hele traject te volgen. Juist een eerste module helpt om te ontdekken of het bij je past. De persoonlijke aandacht, de opbouw van de lessen en de combinatie van theorie en praktijk maken het toegankelijk en waardevol.”
“Het kost tijd”, erkent hij. “Maar die investering betaalt zich terug. Niet alleen in kennis, maar vooral in zelfinzicht. En dat is precies wat nodig is om in een nieuwe rol, van betekenis te blijven.”
Wil je net als Ted op een andere manier leren kijken. Tijdens de toeleidingsmodule Met gemak het juiste commissariaat krijgen sta je stil bij wie je bent en waarvoor je staat als toezichthouder. Je zoekt een (andere) passende plek in een RvT of RvC, en je wilt je onderscheiden op basis van je persoonlijke meerwaarde. Kortom je maakt je eigen ‘fit’!